“تو گويي دو گوشم بر آواز اوست” استادِ موسيقي ايراني،…

“تو گويي دو گوشم بر آواز اوست”
استادِ موسيقي ايراني، محمّدرضا شجريان، از جهانِ خاكي، روي برتافت و رفت!
او كه ساليان دراز، با آواي آسماني اش، ما خاكنشينان را با ملكوتيان مي پيوست؛ از امشب، عرشيان از نوايش سرمست خواهند شد؛
” از نوايش، مرغِ دل، پرّان شدي”.
خوشا و خرّما به حال آنان و بدا و حسرتا به حال و روز ما كه سال ها محرومِ نغمه هاي روح نوازش بوده ايم:
“چون كه زاغان، خيمه در بهمن زدند/
بلبلان رفتند و زانجا تن زدند”.
به هر روي، رسم و راهِ طبيعت چنين است كه زاغانِ بد آهنگ، با زمستان و دَمسردان، هم آغوش اند و با بلبلانِ بهار دل و گرم نفس، سرِ سازگاري ندارند.
خدايش رحمت كُناد كه مردم روزه دار، ديرزماني، با رَبَّنايش بر سرِ سفره ي الهي نشسته اند و خواهند نشست و بر روانش درود و رحمت خواهند فرستاد.